मोक्ष

दु:ख देखणे तुझे,देखणा वसंत तू;

घाव सांगतातना आजही पसंत तू.

सोसतात लोक हे लाख यातना पहा;

वागवीत बैसला काय एक खंत तू.

वाटल्यास गाळ तू लपून दोन आसवे;

भाषणा, करू नको मरण शोभिवंत तू.

येथली जमीनही नीट ना कळे तुला;

वाचतोस सारखा काय आसमंत तू.

लोचनात ओतुनी प्राण वाट पाहतो;

आणखी बघू नको फार वेळ अंत तू.

स्वर्ग छान कल्पना,मोक्ष फालतूपणा;

चालला कुठे असा शोधण्या दिगंत तू.