गंगा

तू राहतेस हल्ली कोण्या भ्रमात पोरी;

वैरीण होत आहे काया तुझीच गोरी.

अंधार दाटल्याने तो साप वाटतो पण

अडवून मार्ग बसली ती फक्त ऐक दोरी.

जे काय पाहिले ते ठाऊक फक्त त्याला;

शेजेसमोर होता जो आरसा बिलोरी.

मी स्पष्ट बोलणारा, मी न्याय मागणारा;

डोळ्यात हीच त्यांच्या माझी सले मूजोरी.

पाहून रोज ज्याचा करतो कुबेर हेवा;

ऐसी जगानिराळी माझी दिवाळखोरी.

जठरामधील अग्नी जाळेल पोट जेव्हा;

होईल भरदुपारी तेंव्हा घरात चोरी.

अवघ्या जगास ज्यांनी होते दिले धडे पण

मी पाहिली तयांची पाटी अखेर कोरी.

पापे धुऊन अमुची झाली गढूळ गंगा;

आहे कशी कळेना तुमची पवित्र मोरी.